واژه استیت State در انگلیسی و اتا Etat در فرانسه از نظر لغوی به معنی «حالت» و «وضعیت» است. در کاربرد مدیریت سیاسی جوامع (مدیریت سیاسی کشور) این واژه یا اصطلاح به معنی «حالت سیاسی» یا «ساختار سیاسی» کشور است. با شناخت این زمینه اولیه، در تلاش برای یافتن مرادفی برای این واژه یا اصطلاح اروپایی در زبان فارسی این نتیجه حاصل می شود که مرادف تک واژه ای فارسی خاصی را نمی توان در برابر این واژه یافت. در حقیقت آنچه در اندیشیدن فارسی در برابر این کلمه یا اصطلاح قرار می گیرد، توامی است از دو مفهوم «حکومت» و «کشور». استیت State در جغرافیای سیاسی عبارت است از واقعیتی ترکیبی مشتمل بر سرزمین، ملت، و ساختار سیاسی یا حکومت که در فرایند سامان یابی سیاسی ملت برای مدیریت سیاسی کشور ایجاد می شود.

مقدمه سیاست های شهری، از جمله حوزه های مطالعاتی است که از دهه 1960، توجه جغرافیدانان سیاسی را به خود جلب کرده و از اواسط دهه 1990، ظهور رویکردهای تخصصی مانند جغرافیای سیاسی شهری و ژیوپلیتییک شهری وارد حوزه جغرافیای سیاسی شده و جغرافیدانان به ارایه نظریات و دیدگاه های تخصصی در این زمینه مشغول شده اند. سیری در اندیشه فیلسوفان معروف، نشان دهنده توجه متقدمان به شهر و سیاست است. آنها شهر را به مثابه یک جامعه سیاسی مورد مطالعه قرار می دادند که در آنجا طبیعت بالقوه آدمی می تواند فعلیت یابد و از کمال برخوردار شود. بنابراین، مطالعه شهر در دوره های زمانی بیشتر بر محور سیاست و برنامه ریزی های سیاسی بوده است؛ چون شهر، مکان و بستر رشد انسان در نظر گرفته می شده است. در این مطالعه مروری، به بررسی مسایل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی شهر و شهرگرایی در جغرافیای سیاسی در سطح خرد، پرداخته شد. نتیجه گیری مطالعه روابط متقابل سیاست و فضای شهر، در توسعه جغرافیای سیاسی و گسترش مطالعات جغرافیدانان سیاسی حایز اهمیت بسیاری است. از نظر جغرافیدانان سیاسی، شهر و شهروند به مثابه بازیگران اصلی تغییر دامنه قدرت و قلمرو حکمرانی کشورها در جهان هستند. در واقع، کشورهای توسعه یافته همان میزبانان شهرهای جهانی هستند. امروزه کلیدی ترین تصمیمات در ابعاد سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در مقیاس شهری، گرفته می شود؛ یعنی جایی که قدرت تمرکز دارد و در نهایت به ساختارهای متغیر در اقتصاد و سیاست جهانی راه می یابد.

فهم جغرافیای سیاسی، مستلزم درک کنش متقابل جغرافیا و سیاست است. از زمان طرح دانش واژه جغرافیای سیاسی، از این علم تعاریف و تفاسیر مختلفی ارائه شده است که اغلب آن ها تابع پارادایم حاکم و تخصص مفسران بوده اند. تفاسیر جدید نیز متاثر از مکتب فضا، به گزاره «جغرافیای سیاسی به مطالعه کنش متقابل فضا و سیاست می پردازد» بسنده کرده اند. پرسش وپاسخ ها در جامعه دانشگاهی ایران نیز گویای آن است که این گزاره، به حد کافی قابل درک نبوده است. از این رو، ارائه تعریفی علمی و کاربردی برای حوزه های پژوهشی و دانشگاهی، ضرورتی گریزناپذیر است. پژوهش حاضر با ماهیتی بنیادی و روش تفسیری-تحلیلی، بر آن است که با استفاده از منابع کتابخانه ای در چارچوب فهم جغرافیا و امر سیاسی، تعریفی نو از جغرافیای سیاسی به دست دهد تا قلمروهای معرفتی جغرافیای سیاسی بازشناخته شوند و از ورود پژوهشگر به مرزهای رشته های دیگر جلوگیری شود. نتایج نشان می دهد قلمرو، مفهومی بیش از یک ظرف فضایی دارد، بازتابی از اقتدار، قدرت و کنترل انسان به شمار می آید و مسائل مربوط به قلمرو و قلمروخواهی، بن مایه مسائل جغرافیایی سیاسی است. بر اساس چنین ویژگی هایی، جغرافیای سیاسی، علمی است که ابعاد سیاسی فضای جغرافیایی را در قالب کنش متقابل مناسبات قدرت (در ابعاد همزیستی، هماوردی، تنش، کشمکش و جنگ) با قلمرو (فضا و سرزمین) و قلمرومندی (قلمروخواهی، قلمروسازی و قلمروداری) انسان مطالعه می کند.